 |  |  |  |  |
Αρχική Σελίδα › Δοκιμάστε το Online υλικό κατάρτισης › Μέρος 1. Εισαγωγή στη Διαχείριση Γνώσης ›
‹ Previous · Next ›
1.3 Διαχείριση Γνώσης - 1.3.1 Εισαγωγή
1.3.1 Εισαγωγή
Αιώνες τώρα, οι επιχειρήσεις αναζητούν ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα που θα τους επέτρεπαν να εξυπηρετούν αποτελεσματικά τους πελάτες, να μεγιστοποιούν τα κέρδη, να αποκτούν πιστούς πελάτες και να υπερέχουν από τους ανταγωνιστές τους, ανεξάρτητα από το προϊόν ή την υπηρεσία που προσφέρουν. Πριν 5.000 περίπου χρόνια, στη Μεσοποταμία, οι άνθρωποι άρχισαν να μην μπορούν να «κρατήσουν λογαριασμό» με τα χιλιάδες πήλινα πινακίδια που χρησιμοποιούσαν για την καταγραφή νομικών συμβάσεων, φορολογικών εκτιμήσεων, αρχείων πωλήσεων και νόμων. Η λύση ήταν η δημιουργία μιας βιβλιοθήκης, γεγονός που σηματοδοτεί την απαρχή του πρώτου οργανωμένου θεσμού Διαχείρισης Γνώσης (ΔΓ). Ωστόσο, η πρόσβαση στις πληροφορίες που περιέχονταν εκεί περιορίζονταν κυρίως σε πολιτικούς, θρησκευτικούς ηγέτες- την ελίτ δηλαδή– οι οποίοι είτε γνώριζαν τη γλώσσα στην οποία ήταν γραμμένα τα πινακίδια, είτε είχαν την οικονομική δυνατότητα να αναθέσουν σε κάποιον τη μετάφρασή τους. Η κατάσταση βελτιώθηκε για το ευρύ κοινό χάρη στην εφεύρεση του τυπογραφικού πιεστηρίου και της τυπογραφίας, αφού πλέον τα έγγραφα κατά την διάρκεια της Αναγέννησης [1] τυπώνονταν σε μία κοινή γλώσσα.
Αιώνες ολόκληρους στον επιχειρηματικό κόσμο, η επαγγελματική τεχνογνωσία (πχ. τεχνίτες) περνούσε από γενιά σε γενιά μέσω της μαθητείας με κατ’ ιδίαν εμπειρία και μέσω διαφόρων άλλων μορφών μεταφοράς γνώσης ατομικά. Η κατάσταση αυτή άλλαξε με την εισαγωγή της γραμμής παραγωγής. Η είσοδος αυτής της παραγωγικής μεθόδου δημιούργησε τη δομική ή συστηματική γνώση που οικοδομείται γύρω από τη διαδικασία παραγωγής, ο σχεδιασμός της οποίας κατέστησε δυνατή την μαζική παραγωγή αγαθών. Η τάση αυτή έγινε εμφανής στη βιομηχανική εποχή στην οποία τα κυρίαρχα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα προέρχονταν από προσπάθειες μείωσης κόστους παραγωγής και αύξησης παραγωγικότητας.
Στη σημερινή οικονομία, η μάθηση και η γνώση αποτελούν βασικούς παράγοντες επιτυχίας ειδικότερα σε ένα πλαίσιο διεθνούς ανταγωνισμού, γεγονός που προσδίδει εξαιρετική σημασία στους άϋλους πόρους. Οι εταιρείες βρέθηκαν σε ένα συνεχώς μετατοπιζόμενο πεδίο ανταγωνισμού από τους υλικούς πόρους (κεφάλαιο, πρώτες ύλες, γη, μηχανολογικός εξοπλισμό, κλπ) στο πεδίο των άϋλων πόρων όπου στοιχεία όπως η γνώση και η ικανότητα διαχείρισής της (διαχείριση γνώσης) διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην επιχειρηματική επιτυχία. Στην σύγχρονη οικονομία και κοινωνία, η γνώση αποτελεί το πρωτεύον εφόδιο για την απόκτηση ισχύος, κύρους, αναγνώρισης και πλούτου. Η παραγωγή, απόκτηση και χρήση της γνώσης αποτελούν παράγοντες υψίστης σημασίας για τη διασφάλιση της αειφόρου οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής ανάπτυξης. Αυτό αποτυπώνεται σε άτομα, οργανισμούς του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, πόλεις, ολόκληρες περιφέρειες ακόμη και σε κράτη που εμφανίζονται έντονα φαινόμενα μετανάστευσης επιστημόνων (brain drain, brain gain).
Το σύγχρονο οικονομικό περιβάλλον χαρακτηρίζεται από οικονομική αστάθεια, υψηλό κύκλο κινήσεως εργαζομένων (employee turnover) διεθνή μετατόπιση της πολιτικής ισχύος, παγκόσμιο ανταγωνισμό και πολλές φορές ταχύτατες αλλαγές. Ως εκ τούτου, οι σύγχρονες επιχειρήσεις είναι αδύνατο να είναι ανταγωνιστικές στην αγορά εάν δεν διαθέτουν ικανά στελέχη και εργαζομένους και πλήθος άλλα στοιχεία που θα τις έδιναν προσαρμοστικότητα σε τέτοιο περιβάλλον. Οι μέθοδοι για τη διαχείριση της γνώσης τους καθώς και όλες οι διαδικασίες και τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται στην επιχειρηματική δραστηριότητα, συμπεριλαμβανομένης της Πληροφορικής, αποκτούν πλέον κεφαλαιώδη σημασία.
Στις παραγράφους που ακολουθούν, θα συζητηθούν και θα εξεταστούν ορισμένα από τα κύρια στοιχεία αυτής της νέας διαχειριστικής προσέγγισης, ενώ, παράλληλα, θα παρουσιαστούν ορισμένα εκ των βασικών χαρακτηριστικών και τύπων γνώσης, καθώς και οι κύριες διαδικασίες ΔΓ.
Αιώνες τώρα, οι επιχειρήσεις αναζητούν ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα που θα τους επέτρεπαν να εξυπηρετούν αποτελεσματικά τους πελάτες, να μεγιστοποιούν τα κέρδη, να αποκτούν πιστούς πελάτες και να υπερέχουν από τους ανταγωνιστές τους, ανεξάρτητα από το προϊόν ή την υπηρεσία που προσφέρουν. Πριν 5.000 περίπου χρόνια, στη Μεσοποταμία, οι άνθρωποι άρχισαν να μην μπορούν να «κρατήσουν λογαριασμό» με τα χιλιάδες πήλινα πινακίδια που χρησιμοποιούσαν για την καταγραφή νομικών συμβάσεων, φορολογικών εκτιμήσεων, αρχείων πωλήσεων και νόμων. Η λύση ήταν η δημιουργία μιας βιβλιοθήκης, γεγονός που σηματοδοτεί την απαρχή του πρώτου οργανωμένου θεσμού Διαχείρισης Γνώσης (ΔΓ). Ωστόσο, η πρόσβαση στις πληροφορίες που περιέχονταν εκεί περιορίζονταν κυρίως σε πολιτικούς, θρησκευτικούς ηγέτες- την ελίτ δηλαδή– οι οποίοι είτε γνώριζαν τη γλώσσα στην οποία ήταν γραμμένα τα πινακίδια, είτε είχαν την οικονομική δυνατότητα να αναθέσουν σε κάποιον τη μετάφρασή τους. Η κατάσταση βελτιώθηκε για το ευρύ κοινό χάρη στην εφεύρεση του τυπογραφικού πιεστηρίου και της τυπογραφίας, αφού πλέον τα έγγραφα κατά την διάρκεια της Αναγέννησης [1] τυπώνονταν σε μία κοινή γλώσσα.
Αιώνες ολόκληρους στον επιχειρηματικό κόσμο, η επαγγελματική τεχνογνωσία (πχ. τεχνίτες) περνούσε από γενιά σε γενιά μέσω της μαθητείας με κατ’ ιδίαν εμπειρία και μέσω διαφόρων άλλων μορφών μεταφοράς γνώσης ατομικά. Η κατάσταση αυτή άλλαξε με την εισαγωγή της γραμμής παραγωγής. Η είσοδος αυτής της παραγωγικής μεθόδου δημιούργησε τη δομική ή συστηματική γνώση που οικοδομείται γύρω από τη διαδικασία παραγωγής, ο σχεδιασμός της οποίας κατέστησε δυνατή την μαζική παραγωγή αγαθών. Η τάση αυτή έγινε εμφανής στη βιομηχανική εποχή στην οποία τα κυρίαρχα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα προέρχονταν από προσπάθειες μείωσης κόστους παραγωγής και αύξησης παραγωγικότητας.
Στη σημερινή οικονομία, η μάθηση και η γνώση αποτελούν βασικούς παράγοντες επιτυχίας ειδικότερα σε ένα πλαίσιο διεθνούς ανταγωνισμού, γεγονός που προσδίδει εξαιρετική σημασία στους άϋλους πόρους. Οι εταιρείες βρέθηκαν σε ένα συνεχώς μετατοπιζόμενο πεδίο ανταγωνισμού από τους υλικούς πόρους (κεφάλαιο, πρώτες ύλες, γη, μηχανολογικός εξοπλισμό, κλπ) στο πεδίο των άϋλων πόρων όπου στοιχεία όπως η γνώση και η ικανότητα διαχείρισής της (διαχείριση γνώσης) διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην επιχειρηματική επιτυχία. Στην σύγχρονη οικονομία και κοινωνία, η γνώση αποτελεί το πρωτεύον εφόδιο για την απόκτηση ισχύος, κύρους, αναγνώρισης και πλούτου. Η παραγωγή, απόκτηση και χρήση της γνώσης αποτελούν παράγοντες υψίστης σημασίας για τη διασφάλιση της αειφόρου οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής ανάπτυξης. Αυτό αποτυπώνεται σε άτομα, οργανισμούς του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, πόλεις, ολόκληρες περιφέρειες ακόμη και σε κράτη που εμφανίζονται έντονα φαινόμενα μετανάστευσης επιστημόνων (brain drain, brain gain).
Το σύγχρονο οικονομικό περιβάλλον χαρακτηρίζεται από οικονομική αστάθεια, υψηλό κύκλο κινήσεως εργαζομένων (employee turnover) διεθνή μετατόπιση της πολιτικής ισχύος, παγκόσμιο ανταγωνισμό και πολλές φορές ταχύτατες αλλαγές. Ως εκ τούτου, οι σύγχρονες επιχειρήσεις είναι αδύνατο να είναι ανταγωνιστικές στην αγορά εάν δεν διαθέτουν ικανά στελέχη και εργαζομένους και πλήθος άλλα στοιχεία που θα τις έδιναν προσαρμοστικότητα σε τέτοιο περιβάλλον. Οι μέθοδοι για τη διαχείριση της γνώσης τους καθώς και όλες οι διαδικασίες και τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται στην επιχειρηματική δραστηριότητα, συμπεριλαμβανομένης της Πληροφορικής, αποκτούν πλέον κεφαλαιώδη σημασία.
Στις παραγράφους που ακολουθούν, θα συζητηθούν και θα εξεταστούν ορισμένα από τα κύρια στοιχεία αυτής της νέας διαχειριστικής προσέγγισης, ενώ, παράλληλα, θα παρουσιαστούν ορισμένα εκ των βασικών χαρακτηριστικών και τύπων γνώσης, καθώς και οι κύριες διαδικασίες ΔΓ.
‹ Previous · Next ›
Login